Mijn moeder wordt ouder. Beetje bij beetje. Net als wij allemaal, dus dat is niet zo bijzonder. Psychisch heeft ze het allemaal nog goed op een rijtje. Wel kan ze nerveus worden als ze allerlei papieren moet invullen. En die zijn er tegenwoordig veel. Van de belasting, PGB, voor de gemeente, want die regelt het opeens allemaal, voor de woningbouwvereniging, de bank, het ziekenhuis en noem maar op. Daar kan ze soms zelfs niet van slapen. Ze schuift het voor zich uit, begint eraan, laat het weer vallen en loopt gauw weg. Deur dicht, dan ziet ze het niet. Maar het gaat niet weg. Als wij, haar (schoon-)kinderen, aanbieden haar te helpen wordt ze zo nodig nog nerveuzer.  Maar zij zal wel niet de enige zijn, die dat heeft. Dus dat is ook niet zo bijzonder.

Fysiek gaat het allemaal een stuk minder. In een steeds sneller tempo kan ze steeds minder. Lopen, de trap op en af, bukken, tillen, haar hele bewegingsapparaat is het aan het begeven. Zo zie je niets aan haar. Ze ziet er goed uit, verzorgt zich altijd op en top, rijdt (gelukkig) nog rond in haar auto. Alleen als ze gaat bewegen zie je dat het niet helemaal goed meer zit. Maar zij zal wel niet de enige zijn, die dat heeft. Dus dat is ook niet zo bijzonder.

Haar kleinkinderen zijn haar alles. Daarvoor gaat ze nog, weliswaar onder veel protest in een rolstoel, naar de dierentuin. Een enkele keer naar een pretpark. Het strand wordt moeilijker. En we houden met z’n allen veel van het strand. Al jaren gaan we samen met haar een weekje weg. Dit jaar niet. Omdat ze meent ons tot last te zijn, terwijl wij ons programma met liefde zo indelen dat iedereen er plezier aan heeft. Misschien, als we aandringen, ik zal het mijn kinderen laten vragen…. Voor hen is haar echts niets teveel. Met hen zoekt ze overal in de struiken naar die ene bal, voor hen staat ze uren in de keuken voor lekkere erwtensoep, reifkoeken of boerenkool. Voor hen gaat ze zelfs een keer mee naar dat subtropisch zwembad. En danst ze op de nieuwste hit van Kus of Chipz. Om daarna, als iedereen weer weg is, uitgeput op de bank neer te vallen en niet eens meer energie te hebben om een klein rondje met die ene andere schat, haar hondje, te wandelen. Dat zal ook allemaal wel niet zo bijzonder zijn. Veel opa’s en oma’s zijn dol op hun kleinkinderen, en zullen ongetwijfeld de raarste capriolen uithalen voor hen. Maar voor ons is dit allemaal erg bijzonder. Ze is onze oma, mijn moeder. En heel bijzonder.

 bijzonderemoeder

 

Terug naar overzicht Korte verhalen