Een uitgave van ’t Roer in de vakantieperiode nodigt uit tot het schrijven van een fantastisch reisverslag. Waar ik ooit geweest ben, wat ik daar gezien en gedaan heb, wat mijn verwachtingen en ervaringen waren en hoe ik er nu op terug kijk. Al brainstormend over welke vakantie ik het wil hebben, en wat ik daarvan wel en niet kwijt wil, realiseer ik me dat misschien niet iedereen daarin geïnteresseerd is. Zelf lees ik vaak de reisverslagen van anderen, alleen al om een beetje sfeer te proeven en tips over te nemen. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen over mijn vakantie-ervaringen wil lezen. Dan denk ik aan goede vrienden van ons, die ieder jaar een leuke maar niet bijzonder spannende reis maken. Na de vakantie worden mijn man en ik steevast uitgenodigd om hun vakantiekiekjes te bekijken. Voordat ik verder ga, wil ik benadrukken dat ik oprecht geïnteresseerd ben in hun ervaringen.

In ieder geval, vroeger bestonden deze avonden uit het bekijken van allerlei kiekjes, foldertjes en entreebewijzen die in een doos zaten. Ik pikte hier en daar wat eruit, liet me bijpraten over het verhaal achter dat item, en ging verder. Na enkele jaren werden de dozen vervangen door fotoalbums. Het soort waar aan de buitenkant voorgedrukt was van welk land je foto’s en nog steeds kaartjes kon verwachten. Daarna kwam de digitale camera, en werden de foto’s zonder entreebewijzen en dergelijke op een mooie manier verwerkt in een gedrukt boekwerk. Voorop stond dan een foto van de familie met “Groeten uit….” Het voordeel (nadeel?) van deze albums was dat je ieder kiekje voorzien van een liveverslag te zien kreeg, waar je met de doos nog het een en ander kon overslaan. Het tijdperk van de gedrukte fotoalbums heeft maar kort geduurd. Inmiddels worden alle foto’s, voorzien van commentaar, gepaste muziek en bewegende beelden op een dvd-schijfje gebrand, en krijgen we een anderhalf uur durende film over de meest recente vakantie voorgeschoteld. Hier is geen ontkomen meer aan, en we zitten dus plichtsgetrouw de hele sessie uit.

Afgelopen juni was het weer zover. We werden uitgenodigd om hun meest recente vakantie te bekijken, een snorkeltrip in Egypte. We werden voor de tv geïnstalleerd, hapje en drankje bij de hand, en daar gingen we. Ik moet toegeven, er waren enkele mooie beelden bij, maar na de zoveelste vage anemoonvis besloot ik eindelijk open kaart te spelen. Dat we altijd met veel plezier hun vakantieverhalen aanhoorden, maar dat we de uitgebreide kijksessies eigenlijk wat teveel vonden. Een paar foto’s, een korte sfeerimpressie, dat was voor ons voldoende. Een beetje dat oude schoenendoosgevoel met alle foto’s, folders en kaartjes op schoot. Dat was leuk, en voor ons precies genoeg. En weet u wat, ook zij vonden die beleving leuker!
(Schoon-)moeder en vader hadden al geklaagd dat ze nooit meer echte foto’s kregen. Een dvd-speler hebben ze niet, en ze komen niet zo vaak op bezoek. Zelf lieten ze de film aan meerdere mensen zien, en hadden het na een paar keer ook wel gehad. We hebben afgesproken dat we hun verhalen in de toekomst nog graag aanhoren, maar dat we visueel volstaan met een enkel kiekje met “Groeten uit……”!

andermansvakantie

 

Terug naar overzicht Korte verhalen