Nee, ik kom niet meer uit de tijd dat de televisie nog geen gemeengoed in alle huiskamers was. Weliswaar had nog niet iedereen er eentje, laat staan één in iedere woon- en slaapkamer, maar wij behoorden tot de gelukkigen die er al een hadden. Zwart-wit. Een grote grijs-zwarte bak. Twee kanalen, waar er langzaam maar zeker telkens eentje bij kwam. Overdag testbeeld, ’s avonds de programma’s. Weinig, maar erg overzichtelijk. We keken met z’n allen, naar dezelfde uitzending. Geen ruzie, en vooral….. geen gezap. Wat opstond bleef opstaan. Wilde je van zender veranderen, dan moest je je kopje koffie wegzetten, uit de lekkere warme stoel en naar het toestel toelopen. Om op de volgende van de zes knoppen te duwen. Meer zaten er niet op, alleen nog een knop voor het volume en een voor het contrast. Iets meer grijs of iets minder. Soms droomde ik er wel eens van hoe gemakkelijk het zou zijn om te kunnen blijven zitten en dan vanuit mijn luie stoel een andere zender te proberen. Eenmaal heb ik zelfs een lange stok in elkaar gezet en zo de knopjes van de televisie bediend. Maar het was moeilijk mikken, en mijn vader vond het niet zo’n goed idee.

Toen ik ging studeren en op kamers ging, kocht ik mijn eerste eigen tv. Nog steeds zwart-wit, piepklein en zonder afstandbediening. Maar wat was ik trots. En wat heb ik er veel naar gekeken. Ik heb het toestel nog ergens in een vergeten hoek op de zolder staan. Jeugdsentiment, ik kan hem niet wegdoen. Daarna ging ik samenwonen. Mijn vriend had een nieuwe kleurentelevisie, met afstandsbediening. Fijn, makkelijk en al gauw vanzelfsprekend. Van de hele televisierevolutie hebben we weinig meegekregen. Kabel, satelliet, analoog, digitaal, bolle beeldscherm, platte beeldscherm, LCD, plasma….? Het toestel heeft 18 jaar trouw dienst gedaan. En toen was het opeens stil, over en uit. Wekenlang hebben we zonder televisie gezeten. We hebben een computer, een van de kinderen heeft tv op haar kamer, we lezen graag kranten en boeken, eigenlijk misten we de televisie niet zo. Totdat Sinterklaas op het idee kwam om de kinderen een Wii-spelcomputer  te geven. En om enige controle over de spelcomputerende kinderen te houden is het toch wel makkelijk een televisie in de woonkamer te hebben. Aangezien wij geen shoppers zijn, heb ik me in een niet nader te noemen winkel laten informeren over de mogelijkheden. Nee, eenzelfde toestel bestaat niet meer. Alles is nu plat. Er zijn er van 15 inch, 17 inch, 19 inch, 20, 22, 24, 26, 32, 37, 42, 50 inch. Met of zonder meekleurende verlichting erachter. Ik zal u niet vermoeien met de overige mogelijkheden. We hebben een fantastisch toestel gekocht. Met afstandsbediening, anders kan niet meer (afstandsbediening 1). Ook was het beter een digitaal kastje erbij te kopen, dan kunnen we uitzendingen in HD-kwaliteit ontvangen. Met een eigen afstandsbediening (afstandsbediening 2). Uitzendingen opnemen met een harddisk-apparaat hoefde voor ons niet, maar een nieuwe dvd-speler (of misschien blue ray) was wel aan te bevelen, want dan hadden we betere kwaliteit op onze televisie. Weer met een aparte afstandsbediening (afstandsbediening 3). Een surrroundsystem hebben we nog niet, maar dat gaat wel eens volgen (afstandsbediening 4).

Als ik nu de tv aanzet moet ik met afstandsbediening 1 het kastje inschakelen, waarna ik met afstandsbediening 2 mijn favoriete zenders (6 van de aangeboden 999) kan selecteren. Wil ik een dvd kijken, of willen mijn kinderen Wii-en, dan nemen we afstandsbediening 1 weer om een kanaal te selecteren en vervolgens afstandsbediening 3 of die van de Wii (afstandsbediening 5). Met afstandsbediening 6 zet ik de cd-speler uit. Ik heb er nog geen voor het licht (afstandsbediening 7) of de open haard (afstandsbediening 8) of voor de zonwering (afstandsbediening 9). Maar dat zou wel kunnen. Wat een gebruikersgemak. Wat een weelde. Maar eerlijk gezegd droom ik nu wel eens van ons allereerste toestel thuis, waar nog maar zes knoppen op zaten en het medialeven eenvoudig en overzichtelijk was.

afstandsbediening

 

Terug naar overzicht Korte verhalen